Als we vandaag naar de wereld kijken, zien we steeds meer verdeeldheid.

Oorlogen. Polarisatie. Mensen die tegenover elkaar komen te staan. Op sociale media, in de politiek, op straat en soms zelfs binnen families.

Steeds vaker lijkt het alsof we moeten kiezen aan welke kant we staan.

Maar misschien stellen we ons wel de verkeerde vraag.

Misschien gaat het niet in de eerste plaats over wie gelijk heeft.

Misschien gaat het over waarom we als mens steeds verder uit elkaar lijken te groeien.

Ik geloof dat een samenleving een spiegel is van het bewustzijn van de mensen die haar vormen.

Wanneer veel mensen zich afgescheiden voelen van zichzelf, ontstaan er ook systemen die steeds meer gebaseerd zijn op angst, controle, macht en tekort.

Niet omdat mensen slecht zijn.

Maar omdat mensen vergeten zijn wie ze in essentie zijn.

Dat zie je niet alleen in oorlogen.

Je ziet het in pesten.
In discriminatie.
In jaloezie.
In de behoefte om jezelf met anderen te vergelijken.
In de drang om altijd meer te moeten hebben of belangrijker te zijn dan een ander.

De wortel is telkens dezelfde.

Alleenheid.

Dat betekent niet dat we onrecht moeten negeren of geweld moeten goedpraten.

Integendeel.

Bewustwording is belangrijk.

Maar bewustwording is niet het eindpunt.

Het is het keuzemoment.

Blijf ik al mijn energie geven aan datgene wat ik wil bestrijden?

Of kies ik ervoor om bewust bij te dragen aan datgene wat ik wil laten groeien?

Je blust een vuur niet door er meer vuur op te gooien.

Vrede ontstaat niet door steeds meer strijd.

Vrede ontstaat wanneer steeds meer mensen de strijd in zichzelf niet langer hoeven te voeren.

Daarom geloof ik dat de wereld vandaag niet alleen behoefte heeft aan verandering.

Ze heeft behoefte aan transformatie.

Verandering kan ontstaan doordat regels worden aangepast.

Transformatie ontstaat wanneer mensen zichzelf anders leren zien.

Kijk maar naar een baby.

Een baby wordt niet geboren met haat.

Niet met jaloezie.

Niet met discriminatie.

Niet met het gevoel dat de ene mens meer waard is dan de andere.

Dat leren we onderweg.

En wat geleerd is, kan ook weer worden afgeleerd.

Daar ligt voor mij hoop.

Want wanneer een mens zichzelf opnieuw leert kennen, ontstaat er iets bijzonders.

Wie zichzelf kent, hoeft zichzelf niet langer te bewijzen.

Wie zichzelf accepteert, hoeft een ander niet kleiner te maken.

Wie zichzelf liefheeft, hoeft zijn eigen pijn niet op de wereld af te reageren.

Misschien begint vrede daarom niet op de plek waar wij haar al jaren zoeken.

Misschien begint vrede in de relatie die ieder mens met zichzelf heeft.

Dat is ook de kern van Pure Prana.

Ken jezelf.
Wees jezelf.
Heel jezelf.

Van daaruit ontstaan zelfacceptatie, zelfvertrouwen en zelfliefde.

En wanneer steeds meer mensen zichzelf opnieuw herinneren wie ze in essentie zijn, verandert niet alleen de mens.

Dan verandert ook de samenleving.

Niet omdat we allemaal hetzelfde worden.

Maar omdat we elkaar niet langer als bedreiging hoeven te zien.

Een kleurrijke puzzel is juist mooi omdat geen enkel stukje hetzelfde is.

Onze verschillen zijn niet het probleem.

De betekenis die we eraan geven wel.

Van Alleenheid naar Eenheid is daarom geen oproep om hetzelfde te denken.

Het is een uitnodiging om achter alle verschillen opnieuw de mens te blijven zien.

Want oorlog begint niet wanneer de eerste bom valt.

Oorlog begint op het moment dat we vergeten dat de ander, ondanks alle verschillen, even mens is als wij.

En vrede begint op het moment dat we ons dat weer herinneren.

Misschien is dat wel de meest duurzame vorm van transformatie die er bestaat.

Als dit iets in je raakt, neem dan even een moment om te voelen wat het met je doet.

Niet om er meteen iets mee te moeten.

Maar gewoon om even stil te staan bij wat er in jou wordt aangeraakt wanneer je naar de wereld kijkt.

Je mag dit dan ook met me delen of deze boodschap verder verspreiden als je dat wil. Ik lees het met aandacht.

Liefs Pascale