Van vasthouden naar vertrouwen

Over ouder worden, maskers, zelfliefde en de terugkeer naar jezelf

Er was een tijd waarin ik dacht dat ik voortdurend moest verbeteren.
Dat ik mooier moest zijn.
Sterker.
Jonger.
Meer aangepast.
Meer zoals “het hoorde”.

Zoals zoveel mensen was ik ergens onderweg verwijderd geraakt van mezelf.
Niet bewust.
Maar beetje bij beetje.
Door verwachtingen.
Door conditionering.
Door de angst om niet goed genoeg te zijn.

En als ik eerlijk ben, zie ik vandaag hoe sterk onze maatschappij nog steeds draait rond datzelfde mechanisme.

We leven in een wereld waarin ouder worden bijna als een probleem wordt gezien.
Waar alles draait rond anti-aging, perfectioneren, verbeteren en het tegenhouden van verandering.
Alsof we voortdurend moeten bewijzen dat we nog waardevol zijn.

Maar als je echt even stilstaat…
Is dat eigenlijk niet vreemd?

Het leven zelf is verandering.

Ons lichaam verandert voortdurend.
We hebben ooit een babylichaam gehad.
Een kinderlichaam.
Een tienerlichaam.
Een volwassen lichaam.
En ooit zullen we dit fysieke lichaam ook weer achterlaten.

Dat is geen fout in het systeem.
Dat ís het systeem van het leven.

Toch merk ik hoeveel angst er onder veel van ons gedrag zit.
Angst om los te laten.
Angst om ouder te worden.
Angst om niet meer mooi gevonden te worden.
Angst om niet meer gezien te worden.

En vanuit die angst zetten veel mensen een masker op.
Niet alleen letterlijk, maar ook figuurlijk.

We proberen onszelf aan te passen aan een beeld.
Aan verwachtingen.
Aan wat de buitenwereld aantrekkelijk, succesvol of waardevol vindt.

Maar hoe verder we verwijderd raken van ons echte zelf, hoe leger het vaak vanbinnen begint te voelen.

Want geen enkele uiterlijke aanpassing kan een innerlijke leegte werkelijk opvullen.

Dat betekent niet dat er iets mis is met jezelf verzorgen.
Integendeel.
Jezelf verzorgen kan net een vorm van liefde en respect zijn.

Maar er is een groot verschil tussen:

“Ik zorg goed voor mezelf omdat ik mezelf waardevol vind.”

of:

“Ik probeer mezelf voortdurend te veranderen omdat ik denk dat ik anders niet genoeg ben.”

En ik denk dat daar een belangrijke sleutel ligt.

De eerste relatie

De belangrijkste relatie die we ooit zullen hebben, is de relatie met onszelf.

Want we nemen onszelf overal mee naartoe.
Elke dag opnieuw.

We kunnen afstand nemen van andere mensen.
Van situaties.
Van plaatsen.

Maar nooit van onszelf.

En toch is dat vaak de relatie die het minst gevoed wordt.

Veel mensen zoeken hun hele leven bevestiging buiten zichzelf.
Geliefd worden.
Gekozen worden.
Gezien worden.
Goedgekeurd worden.

Terwijl echte rust vaak pas ontstaat wanneer iemand zichzelf niet langer voortdurend hoeft af te wijzen om liefde te verdienen.

Voor mij is dat ook de kern van de beweging:
van alleenheid naar eenheid.

Want hoe meer we afgesneden raken van onszelf, hoe meer we ook afgescheidenheid ervaren in:

onze relaties
ons lichaam
onze emoties
de maatschappij
en uiteindelijk ook het leven zelf

Maar hoe meer we terug verbinding voelen met onszelf, hoe meer zachtheid, rust en vertrouwen er ontstaat.

Wat we soms dragen

Ik geloof ook dat veel van wat mensen vandaag voelen, niet alleen persoonlijk is.

We dragen vaak patronen mee die generaties lang werden doorgegeven.
Overlevingsmechanismen.
Angsten.
Spanning.
Zwijgen.
Controle.
Aanpassing.

Niet omdat mensen fout waren.
Maar omdat ze deden wat nodig was om te overleven.

En ergens voel ik dat veel mensen vandaag op een punt komen waarop het oude niet meer werkt.

De constante druk.
Het presteren.
Het aanpassen.
Het doorgaan.
Het zoeken buiten zichzelf.

Steeds meer mensen voelen:
“Er klopt iets niet meer.”

En misschien is dat geen teken dat alles fout gaat.
Misschien is het juist een uitnodiging.

Een uitnodiging om opnieuw thuis te komen bij zichzelf.

Meer dan ons fysieke zelf

Wat mij persoonlijk enorm heeft geholpen, is het besef dat wij zoveel meer zijn dan alleen ons fysieke lichaam.

Ja, we hebben een lichaam.
En dat lichaam verdient liefde, zorg en respect.

Maar onze essentie gaat dieper dan vorm.

Voor mij is het leven een tijdelijke fysieke ervaring.
Een kans om te voelen.
Te groeien.
Te herinneren.
Bij te dragen.
Lief te hebben.
Bewust te worden.

En sinds ik dat meer ben beginnen voelen, ben ik veel minder bezig met voldoen aan een bepaald beeld.

Ik hoef er niet uit te zien als iemand van twintig.
Ik ben geen twintig meer.

En eerlijk?
Ik voel mij vandaag vaak veel dichter bij mezelf dan ooit tevoren.

Niet ondanks mijn levenservaringen.
Maar net dankzij alles wat ik heb doorgemaakt.

Mijn littekens.
Mijn fysieke uitdagingen.
Mijn kwetsbaarheid.
Mijn bewustwording.

Ze hebben me niet minder gemaakt.
Ze hebben me dichter bij mezelf gebracht.