Loop eens door een bos.

Kijk naar de bomen.

Geen enkele boom probeert op een andere boom te lijken.
Geen enkele boom twijfelt of hij wel goed genoeg is.
Geen enkele boom vergelijkt zijn bladeren met die van de boom ernaast.

Hij is gewoon wat hij in essentie is.

En misschien is dat precies wat de natuur ons al eeuwen probeert te vertellen.

Welke boom geef jij vandaag water?

Ik gebruik vaak de metafoor van twee bomen.

De eerste boom heeft diepe wortels die gevoed worden door één overtuiging:

“Ik ben niet goed genoeg.”

Vanuit die ene wortel groeien talloze takken.

“Ik kan het niet.”

“Ik ben te veel.”

“Ik moet mezelf bewijzen.”

“Ik ben niet belangrijk.”

“Ik ben anders.”

Al die gedachten lijken misschien verschillend, maar ze groeien allemaal uit dezelfde wortel.

Daarnaast staat een tweede boom.

Zijn wortel vertelt een heel ander verhaal.

“Ik ben goed genoeg.”

Van daaruit ontstaan heel andere takken.

“Ik mag leren.”

“Ik vertrouw mezelf.”

“Ik ben waardevol.”

“Ik hoef mezelf niet te bewijzen.”

“Ik mag mezelf zijn.”

En dan gebeurt iets bijzonders.

Beide bomen dragen vruchten.

De ene boom draagt bittere vruchten.

Angst.
Stress.
Controle.
Perfectionisme.
Zelfafwijzing.

De andere boom draagt zoete vruchten.

Rust.
Vertrouwen.
Vrijheid.
Dankbaarheid.
Liefde.

De vruchten zijn niet toevallig ontstaan.

Ze zijn een gevolg van de wortel.

Jij bent de tuinier

Het mooiste aan deze metafoor is misschien wel dit.

Je bent niet de boom.

Je bent degene die beslist welke boom je vandaag water geeft.

Elke gedachte…
Elke keuze…
Elke overtuiging…

is een klein beetje water.

En dat betekent dat je nooit machteloos bent.

Soms moet een boom gesnoeid worden

Wie een tuin heeft, weet dat snoeien soms nodig is.

Niet omdat de boom verkeerd is.

Niet omdat hij waardeloos is.

Maar juist omdat hij daardoor weer ruimte krijgt om te groeien.

Wanneer een boom gesnoeid wordt, lijkt het soms alsof er bijna niets meer overblijft.

Toch weet iedere tuinier dat juist daar nieuw leven ontstaat.

Zo is het ook met ons.

Soms mogen oude overtuigingen verdwijnen.

Soms mogen relaties veranderen.

Soms mogen rollen wegvallen.

Soms mogen we afscheid nemen van een verhaal dat ooit nodig was, maar vandaag niet langer dient.

Loslaten is geen verlies.

Het is ruimte maken voor nieuw leven.

De natuur probeert ons iets te herinneren

De natuur leeft voortdurend volgens dezelfde wetten.

De seizoenen veranderen.

Bladeren vallen.

Nieuwe knoppen verschijnen.

Stormen komen.

Bomen buigen mee.

Niets probeert vast te houden.

Alles beweegt.

Alleen wij mensen zijn gaan geloven dat vasthouden veiligheid geeft.

Misschien is dat wel één van de grootste illusies.

Want juist vasthouden doet pijn.

Een boom die weigert mee te bewegen met de wind, breekt.

Een boom die zich blijft vastklampen aan dorre bladeren, kan niet opnieuw bloeien.

Flexibiliteit is geen zwakte.

Het is wijsheid.

Wij zijn de natuur niet kwijt…

…wij zijn vergeten dat wij natuur zijn.

Door de jaren heen zijn we ons boven de natuur gaan plaatsen.

Misschien zien we vandaag op zoveel gebieden de gevolgen daarvan.

We zijn gaan leven vanuit afgescheidenheid.

Vanuit het idee dat we losstaan van elkaar.

Ik noem dat leven vanuit alleenheid.

Maar zodra we ons weer herinneren dat we onderdeel zijn van hetzelfde leven, verandert er iets.

Dan hoeven we niet meer beter te zijn dan een ander.

Niet meer hetzelfde te zijn als een ander.

We mogen verschillend zijn…

…en tegelijkertijd volledig gelijkwaardig.

Iedere boom heeft een eigen vorm.

Iedere boom draagt andere vruchten.

Toch blijven ze allemaal onderdeel van hetzelfde bos.

Wat is dan werkelijk waar?

Ik zeg vaak:

Datgene wat universele waarheid is, verandert niet.

Ons lichaam verandert.

Onze gedachten veranderen.

Onze overtuigingen veranderen.

Onze rollen veranderen.

Onze relaties veranderen.

Zelfs onze naam is ooit aan ons gegeven.

Dus dat kan onmogelijk zijn wie wij werkelijk zijn.

Misschien zijn wij niet de bladeren.

Niet de takken.

Niet eens de boom.

Misschien zijn wij het leven dat door de boom stroomt.

We komen uit het niets.

Zonder iets.

We worden hier tijdelijk iets.

En uiteindelijk keren we weer terug naar datzelfde niets.

Alles verandert voortdurend.

Behalve de essentie waaruit alles ontstaat.

Misschien is dat wel wat we allemaal met elkaar gemeen hebben.

En misschien hoeven we niets anders te doen dan ons dat opnieuw te herinneren.

Onze ogen staan niet voor niets aan de voorkant.

Niet om voortdurend achterom te kijken…

maar om het leven tegemoet te gaan.

PranaQuote

“Geef geen water aan de boom die je klein houdt. Durf te snoeien wat niet langer bij je past. Want juist wanneer je loslaat wat je niet bent, krijgt weer de ruimte om te groeien wie je altijd al was.”

Liefs Pascale