Er liep een man door zijn huis met een stofzuiger.

Hij duwde en trok.
Hij werkte harder.
Hij zuchtte.
Hij raakte gefrustreerd.

“Waarom werkt dit ding niet?”

Hij controleerde de zak.
Hij keek naar de borstel.
Hij dacht zelfs dat de stofzuiger kapot was.

Tot iemand zachtjes zei:

“Heb je al gekeken of de stekker erin zit?”

Hij keek naar het snoer.

De stekker lag naast het stopcontact.

Met een kleine beweging stak hij hem erin.

Ineens begon de stofzuiger te zoemen.

Niet omdat hij harder duwde.
Niet omdat de stofzuiger ineens beter was geworden.

Maar omdat hij verbonden was met de stroom die er al die tijd geweest was.

Zo is het misschien ook met ons.

We proberen nog harder te werken.
Harder lief te hebben.
Harder te genezen.
Harder gelukkig te worden.

We denken dat we altijd nog méér moeten doen.

Terwijl we ons misschien alleen mogen afvragen:

“Ben ik nog verbonden?”

Niet verbonden met de verwachtingen van de wereld…
maar met de Bron, met Prana, met het Leven dat altijd door ons heen wil stromen.

Net zoals elektriciteit onzichtbaar is, maar toch overal aanwezig, is ook die Bron er altijd.

Ze verdwijnt nooit.

Alleen vergeten we soms dat we erop aangesloten zijn.

En precies daar ontstaat het gevoel van alleenheid.

Niet omdat we werkelijk afgesneden zijn,
maar omdat we ons onze ware natuur even niet meer herinneren.

Van zodra we ons opnieuw verbinden, verandert niet alleen wat we doen…

maar vooral vanwaaruit we het doen.

En dat verandert alles.

💜 De bewustwording

De Bron is nooit weg.

Je hoeft geen nieuwe energie te creëren.
Je hoeft alleen opnieuw in te pluggen in wat er altijd al was.

Misschien is ontwaken niets anders dan je herinneren dat je nooit werkelijk losgekoppeld bent geweest.

💜 PranaQuote

“Je kracht ontstaat niet wanneer je harder werkt, maar wanneer je je opnieuw verbindt met de Bron die altijd al door je heen stroomt.”

Liefs Pascale