Soms vragen mensen mij wat mijn missie is.
Lange tijd dacht ik dat mijn missie lag in wat ik deed.
In mijn werk, mijn onderneming, in mensen helpen, in succesvol zijn.

Vandaag voelt dat anders.

Ik geloof steeds meer dat mijn missie niet zozeer gaat over wat ik doe, maar over wat ik herinner.
Ik herinner mezelf, en misschien ook anderen, eraan dat we in essentie al heel en compleet zijn.

Dat is voor mij de weg van alleenheid naar eenheid.
Niet een reis waarin je iemand anders wordt, maar een reis waarin je steeds minder jezelf afwijst en weer herinnert wie je altijd al bent geweest.

Mijn grootste leermeester

Mijn leven heeft me uitdagingen gegeven die ik nooit zelf zou hebben gekozen.

Het verlies van mijn ouders op jonge leeftijd. Gezondheidsuitdagingen. hEDS. Lymfoedeem….
Periodes waarin mijn lichaam mij dwong om te vertragen, terwijl mijn hoofd nog vooruit wilde.

Vroeger zag ik die omstandigheden vooral als obstakels.
Vandaag zie ik ze als leermeesters.
Niet omdat pijn mooi is.
Niet omdat ik blij ben met mijn beperkingen.

Maar omdat juist daardoor de vraag ontstond:
Kan ik ook van mezelf houden wanneer het leven niet verloopt zoals ik had gepland?

Dat is voor mij de betekenis van onvoorwaardelijke liefde.
Niet alleen jezelf graag zien wanneer alles goed gaat.
Maar ook wanneer je lichaam protesteert.
Wanneer plannen veranderen.
Wanneer je moet loslaten wie je dacht te moeten zijn.

De spiegel van het leven

Ik geloof dat alles wat we ontmoeten ons iets kan laten zien.

Iedere ontmoeting en iedere emotie.
Iedere gedachte en iedere uitdaging.

Niet omdat de ander verantwoordelijk is voor hoe wij ons voelen, maar omdat onze reactie vaak iets vertelt over de overtuigingen die we met ons meedragen.

Soms voelen we ons geraakt of boos en verdrietig.
In plaats van meteen naar de ander te wijzen, kunnen we onszelf misschien zachtjes afvragen:

“Wat raakt dit in mij?”

Dat is geen oordeel.
Dat is nieuwsgierigheid.
Want precies daar begint bewustwording.

Zie alles als een welgekomen gast

Een gedachte die mij veel rust geeft, is deze:

Zie alles en iedereen als een welgekomen gast in je leven.

Ook je eigen gedachten, je angsten.
Zelfs je verdriet.
Niet omdat ze moeten blijven.
Maar omdat ze iets komen vertellen.

Wanneer we stoppen met vechten tegen wat zich aandient, ontstaat er ruimte.
Ruimte om te voelen en om weer te kiezen.
Ruimte om liefdevol los te laten wat niet langer bij ons past.

Van overleven naar leven

Er was een tijd waarin ik dacht dat ik mezelf voortdurend moest bewijzen.

Dat ik succesvol moest zijn.
Dat ik sterk moest blijven.
Dat ik altijd voor anderen moest zorgen.

Het leven nodigde mij uit om precies het tegenovergestelde te leren.
Leren ontvangen en op zijn tijd rust nemen.
Hulp toelaten.
Mijn lichaam serieus nemen.
Niet vechten tegen mezelf, maar samenwerken met mezelf.

En misschien is dat wel de grootste vorm van zelfliefde.

We zijn niet onze gedachten

Gedachten en gevoelens komen en gaan.
Omstandigheden veranderen voortdurend.
Zoals de seizoenen elkaar afwisselen.

Alles beweegt en verandert.
Maar achter al die veranderingen is er iets wat altijd aanwezig blijft.
De essentie van wie je bent.

Misschien is onze taak in dit leven niet om iemand anders te worden.
Misschien is onze taak juist om laagje voor laagje los te laten wat we nooit werkelijk zijn geweest.

Een herinnering

Dat is uiteindelijk wat Pure Prana voor mij betekent.

Geen mensen veranderen of willen repareren.
Maar mensen helpen herinneren.
Herinneren dat ze niet kapot zijn, niet onvolledig.
Niet minder waard.
Maar dat ze, onder alle verhalen, overtuigingen en ervaringen, altijd al heel zijn geweest en nog steeds zijn.

Voor mij is is dat de mooiste reis die we kunnen maken.
Voor onszelf en voor en met elkaar.

Want we zijn allemaal verschillend maar wel gelijkwaardig.

Van alleenheid…naar eenheid.

Liefs Pascale
Miss Pure Prana