De afgelopen dagen zag ik opnieuw berichten over het stijgende aantal eetstoornissen. In de modewereld lijkt de “heroin chic look” weer terrein te winnen: hoe dunner, hoe beter.

Wanneer zo’n trend opnieuw opduikt, weten we eigenlijk genoeg.
We zitten als maatschappij opnieuw en nog steeds in een beweging van zelfafwijzing.

En toch blijven we vaak praten over voeding. Over gewicht. Over BMI. Over schema’s.

Maar een eetstoornis gaat zelden over eten.
Ze gaat over de eerste relatie in je leven:
de relatie met jezelf.

Mijn eigen verhaal

Na het overlijden van mijn mama toen ik 7 was, ontstond er een leegte in mij.
Na het overlijden van mijn papa op mijn 15e werd die leegte nog groter.

Ik wist toen niet hoe ik mezelf moest dragen.
Ik wist niet hoe ik met die pijn moest omgaan.

Dus ging mijn systeem compenseren.
Met eten.
Met controle.
Met het zoeken naar houvast in mijn lichaam.

Wat ik toen ook nog niet wist, was dat ik een aangeboren lymfe-insufficiëntie had. Dat maakte alles complexer. Mijn lichaam reageerde anders dan dat van anderen, en dat versterkte mijn innerlijke strijd.

Jarenlang heb ik geëxperimenteerd.
Met diëten.
Met controle.
Zelfs met operaties.

Vandaag draag ik nog altijd fysieke gevolgen van die periode.
Meer dan twintig jaar later zijn er nog steeds littekens.

Niet omdat ik zwak was.
Maar omdat ik vertrok vanuit onbewuste zelfafwijzing.

Pleisters plakken

Ik ben niet tegen begeleiding.
Ik ben niet tegen diëtisten.
Ik ben niet tegen medicatie.

Maar wanneer we enkel focussen op gewicht en gedrag, blijven we pleisters plakken.

Vandaag zien we ook de opkomst van obesitasmedicatie die steeds toegankelijker wordt. Ze wordt niet alleen ingezet bij medische noodzaak, maar ook door mensen die “een paar kilootjes kwijt willen”.

Dat baart me zorgen.

Niet omdat medicatie op zich verkeerd is, maar omdat ze opnieuw inspeelt op hetzelfde mechanisme:
“Er moet iets aan mijn lichaam veranderd worden” Ik ben niet goed genoeg”

Wanneer zelfafwijzing de basis blijft, zal elke oplossing, hoe modern ook, gedragen worden door controle en wilskracht.

En wilskracht houdt niemand levenslang vol.

We kennen allemaal het jojo-effect.
We kennen allemaal de tijdelijke successen die terug instorten.

Omdat de fundering niet hersteld werd.

We blijven pleisters verwisselen

Je kan nog zoveel tools gebruiken.
Zoveel technieken proberen.
Zoveel nieuwe methodes ontdekken.

Maar als de kern niet aangeraakt wordt,
blijft het een spreekwoordelijke pleister op de wonde.

De ene keer kleef je een stoere pleister.
De andere keer een schattige.
Maar het blijft een pleister.

Je kan van dieet veranderen.
Van coach veranderen.
Van methode veranderen.
Van medicatie veranderen.

Maar zolang je niet verandert hoe je naar jezelf kijkt,
blijft de uitkomst dezelfde.

Dat is geen oordeel.
Dat is een wetmatigheid.

Laat mij jouw relatie met voeding zien…

Wanneer mensen bij mij komen voor counseling zeg ik vaak:

“Laat mij jouw relatie met voeding zien, en ik laat jou je relatie met jezelf zien.”

En met voeding bedoel ik niet alleen eten.

Wij voeden ons de hele dag door.
Met gedachten.
Met sociale media.
Met beelden.
Met verwachtingen.
Met vergelijkingen.
Zelfs met wat we op onze huid smeren.

Alles wat wij binnenlaten, is een vorm van voeding.

Als jij jezelf innerlijk afwijst, zal je ook in je voeding patronen zien van controle, tekort, overmaat of schuld.

Niet omdat je fout bent.
Maar omdat je systeem probeert te overleven.

Je kan geen andere realiteit verwachten als je hetzelfde blijft doen

Wat bedoel ik met “hetzelfde doen”?

Niet dat je exact dezelfde methode gebruikt.
Maar dat je blijft vertrekken vanuit dezelfde innerlijke overtuiging:

“Er is iets mis met mij.”
“Ik moet gefixt worden.”
“Mijn lichaam moet anders.”

Vanuit die basis bouw je opnieuw controle.
En controle voelt even veilig.
Maar het is geen liefde.

Vandaag ben jij het resultaat van je eerdere denken en doen.
Niet als verwijt.
Maar als inzicht.

En vandaag is ook het enige moment dat bestaat.
Dus vandaag is ook het enige moment waarop je een andere richting kan kiezen.

Niet door jezelf te veroordelen om het verleden.
Maar door vandaag een ander ingrediënt toe te voegen aan je recept.

Als je andere ingrediënten gebruikt,
zal je gerecht op termijn anders smaken.

Dat is groei.
Dat is transformatie.
Stap voor stap.

Wat zelfwaardering werkelijk verandert

Na al die jaren draag ik nog steeds de fysieke gevolgen van mijn vroegere zelfafwijzing.

In mijn geval uit zich dat in blijvende fysieke wonden. Littekens. Herinneringen in mijn lichaam.

En toch is alles veranderd.

Niet omdat mijn lichaam plots perfect werd.
Niet omdat de gevolgen verdwenen.

Maar omdat mijn relatie met mezelf fundamenteel veranderde.

Vroeger keek ik naar mijn lichaam als een probleem.
Als iets dat mij tegenwerkte.
Als iets dat anders moest zijn.

Vandaag kijk ik er anders naar.

Ik zie mijn lichaam niet als mijn vijand.
Ik zie het niet als mijn identiteit.
Ik ben geen diagnose.
Ik ben geen fysieke wond.

Ik heb een lichaam met een geschiedenis.
Maar ik ben dat niet.

Vroeger saboteerde ik mezelf, onbewust.
Vanuit zelfafwijzing.

Vandaag ondersteun ik mezelf.
Vanuit zelfwaardering.
Vanuit onvoorwaardelijke liefde, ongeacht de omstandigheden.

Wanneer je jezelf afwijst, werk je tegen jezelf.
Wanneer je jezelf waardeert, werk je met jezelf.

Zelfwaardering betekent niet dat alles perfect is.
Het betekent dat je stopt met jezelf te bestrijden.

Ik heb mezelf letterlijk onvoorwaardelijk geaccepteerd.
Met alles wat er is.

En net daarin ligt vrijheid.

De echte kern

Een eetstoornis is geen gebrek aan discipline.
Het is een gebrek aan zelfverbinding.

Heling begint niet bij minder eten.
Heling begint bij minder zelfafwijzing.

Zelfwaardering is geen luxe.
Het is het fundament.

Je hoeft jezelf niet te vormen naar een beeld dat iemand anders oplegt.
Je hoeft niet dunner, beter of perfecter te zijn om waardevol te zijn.

Iedereen doet ertoe.
Iedereen is uniek.
Iedereen is nummer één in zijn of haar eigen bestaan.

Wanneer iemand bij mij komt, zeg ik dan ook:

“Ik zie jou.
En ik help jou jezelf weer zien en zijn, zonder oordeel.”

Dat is waar heling begint.

Niet bij controle.
Maar bij liefde.

Voel je dat dit resoneert?
Weet dan dat je niet alleen bent.
Als je nood hebt aan een gesprek, aan iemand die met je meekijkt zonder oordeel:
je bent welkom.

Praten is vaak de eerste stap van heling.

Liefs Pascale

Bel of bericht me op +32(0)495508550
Mail info@purepranabypascale.com