Er zijn ideeën die zo diep in ons collectieve bewustzijn zijn geworteld, dat we ze niet eens meer in twijfel trekken. Een van die ideeën is schuld. Niet alleen als gevoel, maar als overtuiging, een overtuiging die als een onzichtbare sluier over ons leven ligt.

Schuldgevoel lijkt op het eerste gezicht onschuldig, bijna moreel. We voelen ons ‘slecht’ als we iets ‘fout’ doen. We denken dat het nodig is om verantwoordelijkheid te nemen. Maar wat als schuld eigenlijk helemaal niets met verantwoordelijkheid te maken heeft?

Wat als schuld niet nobel is, maar juist datgene wat ons klein houdt?

Schuld: het vergeten van wie je bent

Veel mensen leven met het diepgewortelde geloof dat ze eerst iets moeten verdienen voor ze geluk, liefde of overvloed mogen ontvangen. Alsof het leven een uitbetaling is die je pas krijgt na genoeg strijd, pijn of opoffering. Het idee van “no pain, no gain” is bijna een levensethiek geworden.

Maar deze overtuiging vertrekt niet vanuit liefde. Ze komt voort uit het geloof dat je niet genoeg bent zoals je bent. En precies dat geloof, die energetische frequentie van onwaardigheid noemen we schuld.

Schuld is het mechanisme dat je afgescheiden houdt van je eigen essentie.
Het is het fluisterende stemmetje dat zegt: “Je moet beter je best doen.”
“Je bent nog niet ver genoeg.”
“Je hebt dit niet verdiend.”
“Wie ben jij om gewoon gelukkig te zijn?”

En zo blijven we hard werken, streven, onszelf bewijzen…
Maar intussen zijn we vooral aan het bewijzen dat we iets waard zijn. Terwijl onze werkelijke waarde nooit in vraag stond.

Het misverstand over haat en liefde

Er wordt vaak gezegd dat haat het tegenovergestelde is van liefde. Maar wat als dat niet klopt?

Haat is nog steeds een vorm van betrokkenheid. Het is een vurige, emotionele reactie, een expressie van verlangen, van frustratie, van pijn. In die zin is haat een dynamische tegenpool van liefde. Er zit nog beweging in, nog vuur, nog een idee van “ik verdien iets anders dan dit.”

Maar schuld is iets anders.
Schuld is stil. Slopend. Verlammend.
Waar liefde expansie is, is schuld contractie.
Waar liefde zegt: “Ik ben het waard,” zegt schuld: “Ik besta niet zoals ik zou moeten.”

Daarom is schuld het ware tegenovergestelde van liefde.
Niet haat.

Liefde is zelferkenning.
Schuld is zelfverwerping.
Liefde opent.
Schuld sluit af.

En net dat maakt schuld zo krachtig – en zo ondermijnend.

De maatschappelijke sluier van schuld

We leven in een cultuur die schuld grotendeels genormaliseerd heeft. We noemen het ‘verantwoordelijkheid’, ‘zelfreflectie’, ‘bescheidenheid’. Maar in realiteit is het vaak een gecamoufleerd gevoel van niet-goed-genoeg-zijn.

We vinden verhalen pas ‘realistisch’ als ze pijn, strijd en drama bevatten. Als iemand gelukkig is zonder te vechten, zeggen we: “Dat is niet realistisch. Dat is een sprookje.”

Maar wie heeft beslist dat pijn echter is dan vreugde?
Wie heeft bepaald dat geluk pas waardevol is als het hard verdiend is?

Het antwoord is: wij zelf.
Collectief. Onbewust.
En wat we zelf gekozen hebben, kunnen we ook herzien.

De Pure Prana herinnering

Wat als je niets hoeft te verdienen?
Wat als je al waardig bent precies zoals je nu bent?

Wat als geluk, zachtheid en overvloed je geboorterecht zijn, en geen beloning?

Pure Prana wil je herinneren aan dat innerlijk weten. Aan die oerkracht van liefde die niet oordeelt, die niet vergelijkt, die geen voorwaarden stelt. Die gewoon is. En die in jou leeft, ongeacht je verleden, je patronen of je pijn.

Wanneer je schuld loslaat, nodig je liefde weer uit.
Wanneer je weer durft ontvangen zonder je te verantwoorden, heel je niet alleen jezelf, je opent ook een veld van zachtheid voor anderen.

En misschien is dat wel het mooiste geschenk dat je deze wereld kunt geven: jouw herinnering aan je eigen waarde.

Je hoeft niks te bewijzen.
Je hoeft niet te strijden.
Je bent het al waard.

Voel je dat dit thema bij jou resoneert?
Voel je een ja? Dan mag je me altijd vrijblijvend een berichtje sturen.

Liefs Pascale

Van hoofd naar hart. Van blokkade naar beweging.
Van wond naar wonder.

Pure Prana by Pascale
Zorg met zachtheid. Verbinding in vertrouwen. Herinnering in liefde.